Savaşçı yürekli prensesler...kemikli eski Mısır kadınlarının gücü ortaya çıkıyor - Al-Bayan. Eski Mısır'daki prenseslerin kemikleri, yaklaşık 4000 yıl önce kraliyet sarayındaki kadınların yaşamlarının beklenmedik bir yönünü ortaya çıkardı. Yakın zamanda yapılan bir araştırma, bazı prenseslerin sadece saraydaki kraliyet figürleri olmadığını, aynı zamanda kendileriyle birlikte gömülü bulunan silahları kullanmayla ilgili fiziksel güce ve becerilere de sahip olduklarını gösterdi. Kemikler, savaşçı özellikleri taşıyan prenseslerin hikâyesini anlatıyor.
Kendisi şunu vurguladı: "Çalışma, güç sembolü olarak yanlarına silahlar yerleştirilen prenseslerden değil, daha ziyade bu araçları hayatlarında kullanmayla ilgili fiziksel becerilere sahip kraliyet ailesinden kadınlardan bahsediyor. Bu, eski Mısır'daki kraliyet kadınlarının rolünü, onları yalnızca tören veya aile rolleriyle sınırlayan geleneksel imajdan uzaklaştırarak yeniden okuyor."
Ayrıntılar
Bu bulgular, prenseslerin savaşlara askerler gibi katıldığı anlamına gelmiyor ancak eski Mısır kraliyet elitindeki bazı kadınların, kraliyet kadınlarının saraydaki sadece tören figürleri olduğu yönündeki geleneksel algıdan farklı bir şekilde, silahlarla ilgili eğitim ve becerilere sahip olduklarına dair kanıt sağlıyor.
Çalışma, kas-kemik bağlantı alanlarının gelişiminin yay kullanmak veya silah tutmak ve kontrol etmek gibi tekrarlayan ve yüksek çaba gerektiren hareketlere karşılık gelmesi nedeniyle kemiklerin, bu kadınların uyguladığı aktivitelerin doğasını ortaya koyan izler taşıdığını gösterdi.
Yakın zamanda yapılan bir bilimsel çalışma, Dahshur bölgesindeki 12. ve 13. Hanedanların prenseslerinin günlük yaşamına ilişkin benzeri görülmemiş sonuçları ortaya çıkardı; eski Mısır'daki kraliyet ailesi üyelerinin farklı bir resmini yeniden çizdi; en önemlisi, prensesler sadece onur sembolü olarak silah taşımakla kalmadı, aynı zamanda okçuluk yaptı ve bunları gerçek bir şekilde kullandı.
Bazı prenseslerin üst ekstremite kaslarında belirgin bir gelişme görüldü; yay iplerini çekmek veya uzun süre silah taşımak gibi güç ve dayanıklılığa bağlı faaliyetlerde bulunan insanlarda görülenlere benzer özellikler görüldü.
Araştırmanın en dikkat çekici bulgusu, kral ve prenseslerin üst ekstremite kemiklerindeki izlerin, okçuluk ve silah kullanımıyla tutarlı olarak kolların sık ve şiddetli kullanıldığını ortaya koymasıdır.
Buna karşılık Mısırbilimci ve İskenderiye Kütüphanesi Eski Eserler Müzesi Müdürü Hüseyin Abdel Basir, Sky News Arabia'ya yaptığı özel açıklamalarda şunları söyledi: "Bu çalışma, eski Mısır'daki kraliyet sarayı içindeki yaşamı anlamaya yeni bir boyut katan önemli çalışmalardan biri."
Frontiers in Environmental Archaeology dergisinde yayınlanan çalışma, kaybolduktan bir asırdan fazla bir süre sonra yeniden keşfedilen kraliyet mumyalarının kalıntılarının analizine dayanıyordu ve prenseslerin yay, hançer ve sopa gibi araçları nasıl kullanacaklarını bildiklerini ve bunlara yalnızca cenaze sembolü olarak sahip olmadıklarını gösteren kanıtları ortaya çıkardı.
2020 yılında Beni Suef Üniversitesi'nden Mısırlı arkeolog Zainab Hashish bu kalıntıları yeniden keşfetti ve bir araştırma ekibi, "bağımsız"a göre kraliyet ailesinin bu üyelerinin hayatlarını daha doğru bir şekilde anlamak amacıyla kemik analizi ve röntgen görüntülerini kullanarak yeni incelemeler yapmaya başladı.
İfadeler
"Çevresel Arkeolojide Sınırlar"
Bağlam
Çalışma, bu prenseslerin mutlaka savaşlara veya savaşlara katıldığını kanıtlamıyor ancak silah kullanmak üzere eğitildiklerine veya bununla ilgili fiziksel aktiviteler yaptıklarına dair güçlü kanıtlar sağlıyor ve bu başlı başına çok önemli bir keşif çünkü Mısır kraliyet kültürünün sandığımızdan daha esnek ve karmaşık olduğunu ortaya koyuyor."
Çalışma, bu malzemelerin Punt ülkesi, Nubia bölgeleri ve Afrika Boynuzu ile eski Mısır ticaret ağları aracılığıyla ithal edildiğini öne sürerken, bu da bu malzemelerin yüksek değerini ve neredeyse yalnızca kraliyet seçkinlerinin mumyalanmasında kullanıldığını yansıtıyor.
Eski Mısır insanı üzerine yapılan çalışmalar artık yalnızca metinlere, yazıtlara ve heykellere dayanmıyor. Daha ziyade bedenin kendisi tarihsel bir belge haline geldi. Kemikler bize günlük hareketlerin kalitesini, yaralanmaları, tedaviyi, beslenmeyi ve sahiplerinin binlerce yıl önce yaşadığı yaşamın doğasını anlatıyor.”
